We behandelen te laat
De werkdruk in de zorg is ongezien hoog en maatregelen om tegemoet te komen aan het personeelstekort dringen zich op, maar het probleem begint veel eerder dan in de wachtzaal.
Elke dag komen we mensen tegen die willen investeren in hun gezondheid. En we zien ook wat werkt: regelmatig bewegen, krachttraining, evenwichtige voeding, het inlassen van pauzes, mentale rust, goede slaaphygiëne en waar nodig coaching op maat. Maar, we zien ook wat er ontbreekt, structurele erkenning en samenwerking binnen de zorg en tussen zorgprofessionals.
Artsen en andere paramedici ervaren steeds meer stress en botsen te vaak tegen de beperkingen van het systeem. Omdat ze te weinig tijd krijgen voor hun patiënten. Omdat ze ook weten dat een pilletje niet steeds het juiste antwoord is, maar omdat er geen alternatief is, omdat ze er wel toe gedwongen worden daar preventie onvoldoende ondersteunt wordt.
We behandelen te laat. We wachten tot mensen klachten vertonen, tot er iets kapot is, tot ze uitvallen, tot ze ziek zijn alvorens in te grijpen. En dit terwijl we zoveel zouden kunnen voorkomen als we tijd, gerichte inzet van middelen, begeleiding, opvolging, vroegtijdige opsporing en meer samenwerking mogelijk maken en honoreren. Jammer toch?!
Leefstijl- en preventieve geneeskunde dient daartoe een fundamentele plaats te krijgen in onze gezondheidszorg.
Er zijn zoveel gezonde levensjaren voor het grijpen. Daarom pleit ik voor een zorgmodel waarin een nog betere afstemming en coördinatie van zorg tussen klassieke -en preventieve geneeskunde. Waarin gezondheid de basis en het uitgangspunt is. Waarin mensen niet pas geholpen (kunnen) worden wanneer ze patiënt zijn, maar al lang daarvoor.
Want gezondheid is geen toeval. Het is iets waar je samen aan werkt.
